Saturday, 24 December 2011

(Not your usual) Christmas Mix Tape

Merry fuckin' Christmas
Σταμάτησα από το (αθλητικό) ραδιόφωνο πριν κανα δυό εβδομάδες και το μόνο, που μου έχει λείψει, είναι οι εκπομπές, που έκανα μόνος (με ηχολήπτη), παίζοντας μουσική. Έβαζα ό,τι ήθελα ν’ ακούσω, χωρίς να σκέφτομαι τι θα πει ο καθένας και νομίζω ότι, αν και δεν εκτιμήθηκαν πολύ, κυρίως λόγω σκληράδας, τα ωραία τραγούδια, που μεταδίδαμε, περνούσαμε καλά εμείς κι αυτό (cliché alert) έβγαινε στο μικρόφωνο.

Μέρες, που είναι, θα ήθελα να κάνω μια εκπομπή σε ραδιόφωνο (όχι αθλητικό) με Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Όχι κανονικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Αυτά, που θα άκουγε ο Άγιος Βασίλης και από το headbanging και θα του έφευγαν τα μούσια.

Anyway, έκατσα κι έφτιαξα ένα Χριστουγεννιάτικο mix tape από rock, punk, heavy metal χριστουγεννιάτικα τραγούδια, άλλα covers, άλλα originals.

Tuesday, 20 December 2011

#blogovision 2011: 01. Foo Fighters - Wasting Light

Give me some rope, i'm coming loose
I'm hangin' on you
Give me some rope, i'm coming loose
I'm pulling for you now


Θα έγραφα ότι “δεν είναι πολλές οι μπάντες, που έχω προλάβει από την ίδρυσή τους κι έχουν καταλήξει να γίνουν αγαπημένες μου”, αλλά μετά το καλοσκέφτηκα και τελικά δεν βρήκα άλλη πέρα απ’ τους Foo Fighters. Συνήθως, αυτά που αγαπάω στη μουσική, είτε είναι συγκροτήματα, που σχηματίστηκαν πριν καν γεννηθώ είτε αφότου, αλλά τ’ ανακάλυψα μεγαλώνοντας.

Στην δεύτερη κατηγορία υπάγονται οι Nirvana των οποίων είχα γίνει πραγματικός fan και το ’94 όλα ανατράπηκαν, όταν έμαθα από φίλο τα άσχημα νέα. Ο Dave Grohl, όπως και όλοι μας, προχώρησε και δεν άφησε τον χρόνο να πάει χαμένος, προσπαθώντας ίσως με τους FF να ξεπεράσει και τον χαμό του Kurt, εκτός από το να βάλει σε κάποιο κανάλι την τεράστια δημιουργικότητά του.

Από τότε, πραγματικά, είναι αυτό που λένε “He never looked back”, αλλά μόνο με την έννοια ότι δεν σταμάτησε να δημιουργεί. Γιατί δεν θέλει ν’ αποκοπεί από το παρελθόν του με τον άσχημο τρόπο, που αυτό έγινε παρελθόν. Στο “Wasting Light” παραγωγός είναι ο Butch Vig, που ήταν και στο “Nevermind” πριν από 20 χρόνια, ενώ και ο μπασίστας των Nirvana, Krist Novoselic επιστρέφει για guest εμφάνιση στο I Should Have Known και ναι για ό,τι καταλαβαίνετε μιλάει το τραγούδι και ναι είναι για πολύ κλάμα.

Έχοντας φτάσει σε υψηλά επίπεδα επιτυχίας και δημιουργικότητας σε τομείς όπως η μουσική, η σκηνοθεσία και ό,τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος, που δεν κάθεται στ’ αυγά του, έρχεται ένα σημείο, που ψάχνεις μια πρόκληση. Κι αυτή στο album των FF ήταν ότι άφησαν πίσω τα ηλεκτρονικά βοηθήματα και γύρισαν στην εγγραφή σε μπομπίνες στο γκαράζ του Grohl. Για να γίνει ο ήχος πιο raw από ποτέ (βοήθησε κι η επισημοποίηση ως μέλους της μπάντας του Pat Smear) κι επειδή απλώς μπορούσαν. Και επικοινωνιακό stunt or not, ένα κομματάκι απ’ αυτές τις ταινίες βρίσκεται σε πολλά χέρια οπαδών, που τα βρήκαν μέσα στο cd (ανάμεσά τους κι εγώ). Έστω ένα drum beat, μία μικρή νότα, να κρατώ στα χέρια μου, φτάνει.

Το αναλογικό του πράγματος το καταλαβαίνει κανείς από το πρώτο κιόλας τραγούδι το Bridge Burning. Το δεύτερο, Rope είναι το αγαπημένο μου. Θα περάσετε ωραία ακούγοντας τα τραγούδια τους, αρκετοί στίχοι τους θα σας μείνουν. Και στο τέλος, θα πάρετε μια περιποιημένη κλωτσιά από το Walk, έτσι για να σας μείνει κάτι σίγουρα.

Αν όλα αυτά, μπορούν να σταθούν σε μια συναυλία, σ’ ένα ασφυκτικά γεμάτο στάδιο, μαγκιά τους και περιμένω πώς και πώς τη μέρα, που θα το ζήσω.

Το back to basics, που αποφάσισαν να κάνουν έπιασε κι απ’ αυτό δημιουργήθηκε, ίσως το καλύτερο album της μπάντας, σίγουρα στην πρώτη τριάδα με τα δύο πρώτα. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι "they fuckin’ rock".

Previously on blogovision 2011:

Monday, 19 December 2011

#blogovision 2011: 02. Social Distortion - Hard Times and Nursery Rhymes

I'm still alive, and i will survive
I can take what life's gotta give
Just need a little time

Αν έχεις ακούσει έστω και μία μουσική ιστορία από τη φωνάρα του Mike Ness και δεν έχεις κολλήσει τ’ αυτί σου να «ρουφήξεις» ό,τι σου λέει, σε παρακαλώ καλέ μου εξωγήινε, πήγαινε παραπέρα να παίξεις.

Η rocknroll-country-blues φύση του “Hard Times and Nursery Rhymes” δεν σου δίνει απλόχερα τα punk στοιχεία, που όμως είναι εκεί, και σε περιμένουν να τ’ ανακαλύψεις, καθώς μάλλον θέλει να σε πάει σε άλλη εποχή, όπως φαίνεται από τη φωτογραφία στο album cover.

O Ness, έχει πολλά ακόμα να πει, και παρότι οι παρασπονδίες του είναι στο μακρινό παρελθόν, το ότι είναι ακόμα εδώ για να μας τα διηγηθεί με τον δικό του τρόπο, είναι δώρο, που πρέπει να εκμεταλλευτούμε. Τα, μόλις, επτά albums της πολύχρονης ιστορίας των Social Distortion, αποδεικνύουν ότι η ποσότητα τελικά δεν (πρέπει να) υπερισχύει της ποιότητας. 

Το “California(Hustle and Flow)” σε βάζει στο storytelling, που λένε και στο χωριό μου, αφού το πρώτο τραγούδι του album,  “Road Zombie” είναι ορχηστρικό. Το Machine Gun Blues μιλά για δεκαετία του ’30 με gangsters και τα συναφή, το Bakersfield είναι μια αργή ιστορία αποχωρισμού, αλλά το τελευταίο Still Alive μας αφήνει με το θετικό μήνυμα και την ελπίδα, που χρειαζόμαστε. Το πιο punk κομμάτι του δίσκου είναι η διασκευή στο Alone and Forsaken του Hank Williams.

Ο Ness είναι ‘δω και το ότι πήρε την απόφαση να τραγουδά τα blues (με τον δικό του τρόπο), για να πούμε τι συμβαίνει χοντρικά στο album, δεν πρέπει ν’ αποτελεί έκπληξη για κανέναν, αφού αυτή τη μουσική γνώρισε πρώτη στη ζωή του και στη συνέχεια το punk τον έβαλε στον «ίσιο δρόμο».

Ας ελπίσουμε να τα ξαναπούμε νωρίτερα από άλλα επτά χρόνια.

Previously on blogovision 2011:

Sunday, 18 December 2011

#blogovision 2011: 03. Old Man Markley - Guts n' Teeth

So after all underneath, ain't we all just guts n' teeth
Ain't we all just reflections, moving to separate directions

Bluegrass, punk, folk και country μαζί ή αλλιώς Newgrass. Αυτό παίζουν οι Old Man Markley. Δηλαδή, όπως άλλοι έχουν βάλει την Ιρλανδική ή γενικά Κέλτικη παράδοση στις punk επιρροές τους, αυτοί έχουν βάλει την Αμερικανική.

Η αλήθεια είναι ότι αν δεν τους είχε υπογράψει στην Fat Wreck Chords, ο Fat Mike των NOFX, ίσως να μην τους είχα ακούσει ή μάθει τόσο σύντομα όσο τους έμαθα, αλλά η συγκυρία αυτή ήταν μόνο για το καλό. Κι όλα αυτά, παρότι το album βγήκε από μια παραδοσιακά punk ετικέτα, αλλά περιέχει αρκετά τραγούδια, περισσότερο bluegrass απ’ ότι punk.

Η εκπληκτική παραγωγή στο ντεμπούτο τους, βοηθά ν’ ακούς πεντακάθαρα τα πολλά όργανα και τα πολλά άτομα (8; 9; χάνεται το μέτρημα), που τα παίζουν, και η αλήθεια είναι ότι στις πολλές αλλεπάλληλες ακροάσεις του album, αυτό βοήθησε αρκετά.

Το “For Better,For Worse” είναι ό,τι πρέπει για πρώτο του album, αλλά στη συνέχεια υπάρχουν «διαμάντια», όπως το ομώνυμο Guts nTeeth, το Do Me Like You Do, το Song Songs, που κατηγοριοποιεί όλα τα τραγούδια, που ακούμε με οποιοδήποτε θέμα και το Letterman.

Δίσκος-αποκάλυψη για εμένα φέτος, που πήρε άκοπα το repeat μου. Ελπίζω να μείνουν για πιστοί σ’ αυτό, που κάνουν, και να κερδίσουν πολλούς οπαδούς, όπως τους αξίζει. Άλλωστε, όπως έχω δει στο διαδίκτυο, και live είναι πολύ καλοί, οπότε έχουν όλο το πακέτο. Λογικά, θ' αρέσουν σε όλους όσοι ασχολούνται με τη folk τα τελευταία χρόνιαακόμα κι αν πανκίζουν όσο πατά η γάτα.

Previously on blogovision 2011:

Saturday, 17 December 2011

#blogovision 2011: 04. The King Blues - Punk & Poetry

Cut the bankers, cut the MP's / Cut the rich and the riot police
Cut the State and cut the war / But they cut the poor
Αν ακούσει κανείς τα δύο προηγούμενα albums των The King Blues θα καταλάβει ότι προοδεύουν μουσικά και ότι μένουν το ίδιο θυμωμένοι και με όσο punk attitude χρειάζεται για να τους αποδεχτεί και οποιοσδήποτε κοιτά με υπέρμετρα κριτική ματιά κάτι φρέσκο και διαφορετικό.

Δεν είναι η κλασική punk rock, αλλά, μην επαναλαμβάνω για το attitude και βαρεθώ κι εγώ ο ίδιος. Επιρροές από πολλά είδη μουσικής, που φαίνονται ξεκάθαρα, υπάρχουν σε όλο το album. Και μπορεί να μην έχουν όλα τα τραγούδια κοινωνικοπολιτικό θέμα, αλλά άντε ένα, το πολύ δύο να σε αφήσουν αδιάφορο (εμένα μόνο το “Dancehall” των 51΄΄).

Το We Are Fucking Angry μιλά για τις μαθητικές πορείες στην Αγγλία, στο The Future is not what it Used to be δεν ξέρουν τι σκατά να περιμένουν απ’ το μέλλον τους όπως άλλες γενιές και στο Does Anybody Care About Us καταλαβαίνετε τι αναρωτιούνται. Αυτά ξεχωρίζουν, από τα κοινωνικοπολιτικά. Από τα πιο ανάλαφρα, το I Want You μπορεί να το βάλει σε repeat ο οποιοσδήποτε. Υπάρχουν κι άλλα ανάλαφρα, της ηλικίας τραγούδια, που όμως δεν επηρεάζουν την καλή εικόνα του album. Το Shooting Fascists είναι 47 δευτερόλεπτα με ukulele και δεν περιμένεις να σου μείνει, συμφωνείς δε συμφωνείς με τους στίχους, αλλά σου μένει.

Φρεσκάδα για πολλές ακροάσεις. Α! Και με λονδρέζικη συνοικιακή προφορά για κερασάκι. Wicked!

Previously on blogovision 2011:

Friday, 16 December 2011

#blogovision 2011: 05. Dropkick Murphys – Going Out In Style

Let 'em know / We gotta take the bastards down
Let 'em know / We gotta smash them to the ground

Οι Murphys αποφάσισαν να κάνουν concept album για τον φανταστικό χαρακτήρα Cornelius Larkin, που πέθανε και, ουσιαστικά, όπως λένε κι οι ίδιοι, τα τραγούδια είναι κάτι σαν μια ανασκόπηση της ζωής του. Αλλά το έχουν κάνει σχεδόν τέλεια. Μέχρι και επικήδειο έχει στην πρώτη σελίδα στο βιβλιαράκι του CD.

Anyway, φανταστείτε τα όλα αυτά Irish-style, από τους καλύτερους τα τελευταία χρόνια στον τομέα. Γκάιντα, μπάντζο, ακορντεόν και φυσικά, για την περίπτωσή μας, punk, κι, ευτυχώς, η δύσκολη επιλογή του concept album δεν αποδείχτηκε αρνητική.

Στο album υπάρχουν και σημαντικές guest συμμετοχές, με εξέχουσα, φυσικά, αυτή του “Boss”. Ναι, ο Bruce Springsteen, συμμετέχει στη διασκευή του Peg OMy Heart. Ξεχωρίζουν τραγούδια, με περισσότερη Irish folk από punk, όπως το Broken Hymns και το κλαπ-κλαπ-ατζίδικο Take em Down, αλλά και τα περισσότερο πανκίζοντα δεν πάνε πίσω, όπως το πρώτο του δίσκου Hangem High και το Deeds Not Words. Τελευταίο τραγούδι μια πολύ καλή διασκευή στο παραδοσιακό The Irish Rover.

Λίγο μετά την κυκλοφορία του προηγούμενου albumThe Meanest Of Times”, τους είδα σε συναυλία, στο εξωτερικό, και δεν θα πω κάτι παραπάνω απ’ το ότι σας το εύχομαι να το ζήσετε κι εσείς.

Let’s go Murphys!

Previously on blogovision 2011:

Thursday, 15 December 2011

#blogovision 2011: 06. The Dwarves – The Dwarves are born again

I'm just a working class asshole
Slaving away till my brain's turning numb
And for my labors there's nothing but hatred
I wait for the weekend to come

Μπάντα για πάνω από 20 χρόνια, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μεγαλώσουν και να ξεκολλήσουν, και καλά θα κάνουν, από το punk, το οποίο υπηρετούν επάξια και ούτε (φανερά τουλάχιστον) κάνουν εκπτώσεις στην προκλητικότητά τους σε μουσική και συμπεριφορά (ο κιθαρίστας HeWhoCannotBeNamed ακόμα βγαίνει στη σκηνή με μάσκα luchador και είτε εντελώς γυμνός είτε με ένα εσώρουχο μόνο).

Θ΄ ακούσετε εκτός από punk ήχους και αρκετούς από rocknroll ή surf ή hardcore punk ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, μπορούν να βάλουν οι Dwarves στο album και να μην το κάνουν αδιάφορο, αλλά αντίθετα καλό. Πάντως, δεν θα υπάρχουν στοιχεία hip-hop, όπως σε προηγούμενο album, αλλά μια σαφής επιστροφή στα basics.

Στο προηγούμενό τους album τραγουδούσαν “The Dwarves Must Die”, τώρα ότι ξαναγεννήθηκαν και The Dwarves Are Still The Best Band Ever στο πρώτο τραγούδι και The band That Wouldnt Die στο τελευταίο. Πέρα απ’ το ότι οι άνθρωποι είναι ακόμα παιδιά κι αυτό φαίνεται σε αρκετές περιπτώσεις, η μουσική είναι άψογη, κι εκτός απ’ το σεξ, τα ναρκωτικά και όλα τ’ άλλα ωραία, βγάζουν κι ένα απ’ τη ζωή βγαλμένο τραγούδι, όπως το Working Class Hole.

18 τραγούδια, στα οποία οι Dwarves δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και η παραγωγή, που, αν και πάνκηδες, αξίζουν να έχουν, κάνει τον δίσκο απ’ τους καλύτερους στην καριέρα τους.

Previously on blogovision 2011:

Wednesday, 14 December 2011

#blogovision 2011: 07. OFF! - First Four EPs

Panic attack, panic attack, panic attack
Crawling out of my skin /Why am i this way?/Make it go away


Έλα τώρα, που θέλεις και λόγο για ν’ ακούσεις τους OFF!, hardcore punk μπάντα του Keith Morris, πρώτο τραγουδιστή των BLACK FLAG και των CIRCLE JERKS. Κατάλαβες για τι μιλάμε τώρα; Και οι τέσσερεις, φυσικά, ήταν σε συγκροτήματα, που δικαιολογούν τον όρο supergroup, που, ναι μεν, δεν πολυταιριάζει στο hardcore, είναι αλήθεια, δε.

Πολλά λόγια δεν χρειάζονται, όπως και η διάρκεια των 16 τραγουδιών δεν είναι μεγάλη (δεν ξεπερνά τα 18 λεπτά). Θυμάστε το attitude, που λέγαμε ότι είναι σημαντικό για punk, hardcore κτλ; Ε, αν μη τι άλλο αυτό θα το πάρετε σε πλεόνασμα (ακόμα κι απ’ το artwork, που θυμίζει Black Flag).

Το θέμα είναι όμως, ότι ο δίσκος, τα πρώτα τέσσερα EPs τους, δηλαδή, είναι για να μπαίνει σε repeat και να χαλάει το repeat button. Ακούστε 16 σφηνάκια ενέργειας, οργής και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε ότι υπάρχει σε hardcore punk album.

Black Thoughts, I Dont Belong, Panic Attack και Fuck People για να πάρετε μια γεύση και μόνο, γιατί κανονικά πρέπει να το ακούσετε ολόκληρο.

ΥΓ. (προς διοργανωτές) Φέρτε τους για κανα-δυό συναυλίες στα χωριά μας. Πόσα να θέλουν για, το πολύ, ημίωρα sets;

Previously on blogovision 2011:

Tuesday, 13 December 2011

#blogovision 2011: 08. U.K. Subs - Work in Progress

Turn on my radio / I wanna hear some rock 'n' roll
All i get is a sludge fest / Girl and boy bands and the rest


Μαθαίνεις ότι μια θρυλική μπάντα, με 30βαλε-ετή εμπειρία, κυκλοφορεί νέο album, έξι χρόνια μετά το προηγούμενο. Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος του εξευτελισμού και της πτώσης στα μάτια ακόμα και των μεγαλύτερων οπαδών της. Όχι όμως για τους U.K. Subs, που με το “Work In Progress” όχι απλώς δεν ξεφτιλίζονται ή πέφτουν στα μάτια των οπαδών τους, αλλά είναι ικανοί να δημιουργήσουν και νέους.

Ο τίτλος του album είναι λίγο ειρωνικός, αλλά συνάμα ίσως δείχνει τη νοοτροπία μιας μπάντας, που από τότε που άρχισε να γρατζουνάει και να κοπανάει σε σκηνές ανά τον κόσμο, δεν έχει σταματήσει να το κάνει. Και το μοναδικό παλιό μέλος, Charlie Harper, συνεχίζει ακάθεκτος παρά την ηλικία του (67) και τα δίνει όλα στο ασταμάτητο touring. Για όποιον δεν το γνωρίζει, οι U.K. Subs είχαν κάποτε βάλει στόχο να κυκλοφορήσουν ένα album για κάθε γράμμα του αλφάβητου κι αισίως ο Charlie έφτασε στο “W”. Τι έμειναν; Τρία γραμματάκια.

Ο δίσκος ξεκινά ιδανικά, για punk rock album, με το Creation, αλλά μέσα βρίσκει κανείς τραγούδια-εκπλήξεις, που θα έπρεπε κανονικά να είχε ήδη βρει ο κάθε τυχάρπαστος μουσικός παραγωγός ροκ ραδιοφώνων και να τα μεταδίδει για να μαθαίνει ο κόσμος τι πραγματικά είναι το rocknroll.

Το Eighteen Wheels θα έπρεπε ήδη να παίζεται σε όλα τα ραδιόφωνα και τα κοριτσάκια να σκίζουν τα ρούχα τους χορεύοντάς στην grooviness του, η pop φύση ενός love song, όπως το “Tokyo Rose”, είναι μη αναμενόμενη, αλλά ευπρόσδεκτη, ενώ αν το All Blurs Into One το έγραφε κάποια γνωστή alternative μπάντα, πολλοί θα ήταν ακόμα με το στόμα ανοικτό. Punk θησαυροί όπως το Hell Is Other People και το Radio Unfriendly δεν σ’ αφήνουν να ξεχαστείς για το τι ακριβώς είναι αυτό, που ακούς. A! Yπάρχει και μία διασκευή στο Strychnine των Sonics.

Φαντάζομαι, ότι του Harper δεν του καίγεται καρφί για την αδιαφορία των media προς τους U.K. Subs, αλλά δεν είναι κακό, αν, έστω και τώρα, αποκτήσουν κάποιους νέους οπαδούς. Οπότε ξεκινήστε την ακρόαση και δεν θα χάσετε. Μην αφήσετε τις ταμπέλες να σας επηρεάσουν.

Previously on blogovision 2011: